Blog 3

29. nov, 2015

 

“Ik ben zo gek als een bootje.” Ik zit in bad en wieg een beetje heen en weer, met mijn handen streel ik zachtjes door het sop. “Wat zeg je nou?” , vraagt de verpleegster die naast het bad op een krukje zit. “Ik ben zo gek als een bootje," herhaal ik.  De verpleegster schiet in de lach. 

Ik had net twee weken isoleercel achter de rug,  ik wist niet wie ik was, waar ik was en waarom ik daar was waar ik was. Op het moment dat ik in bad zat, was ik er pas achter gekomen dat ik in het psychiatrisch ziekenhuis zat. Ik was blij, zo ontzettend blij! Ik was niet dood, ik was niet God, maar ik was gewoon de weg kwijt!

 

Ik, een meisje van toen net 23 jaar, helemaal doorgedraaid, platgespoten in de isoleer omdat men niet naar me wilde luisteren…. Ik kreeg niet eens de kans om uit te leggen wat er met me aan de hand was! Dit is 26 jaar geleden. Dan zou je toch denken dat er in de loop der jaren wel het één en ander veranderd is. In het verleden ben ik heel wat keren opgenomen geweest en heb heel wat keren in de isoleercel doorgebracht en je kunt het geloven of niet, maar ik ben er ook vrijwillig in geweest! Omdat ik rust nodig had en ik in mijn eigen kamertje niet kon slapen, hebben ze me toen voorgesteld om een paar uurtjes de isoleercel in te gaan, zodat ik in een prikkelvrije omgeving tot mijn rust kon komen. Daar heb ik in toegestemd, met het idee dat ik ook weer zelf kon beslissen wanneer ik er weer uit wilde. Toen ik eenmaal heerlijk had geslapen, werd er eten gebracht, maar de deur werd een dag later pas weer voor me open gedaan. 

Er zijn plannen om het gebruik van de isoleercel terug te brengen. De isoleercel, zoals ik ze ken, met alleen maar een plastic matras op de grond en een papieren hoedje in een hoek om je behoeft in te doen, zullen helemaal verdwijnen. Dit houdt in dat de mensen nog steeds opgesloten kunnen worden, maar dat ze wel intensieve zorg krijgen en dag en nacht de mogelijkheid hebben tot contact met iemand die ze vertrouwen. Dit kan personeel van de instelling zijn, familie of vrienden. Opgesloten patiënten moeten 24 uur per dag in de gaten worden gehouden door een verpleegkundige. Maar, geloof mij nou! Door alle bezuinigingen gaat ‘m dat natuurlijk nooit worden!  

Begrip en een luisterend oor, dat is wat mensen nodig hebben! Als er meer naar elkaar geluisterd zou worden, als er meer begrip getoond zou worden, als mensen elkaar nou eens zouden accepteren zoals ze zijn, zullen de mensen zich geliefd gaan voelen en zullen er op den duur veel minder ‘lastige’ psychiatrische patiënten zijn, die weggestopt moeten worden. 

In het kader van de week van de psychiatrie ben ik als vrijwilligster met een aantal andere vrijwilligers en medewerkers van het buurtcentrum waar ik werk naar het Dolhuys geweest in Haarlem.  Er was een tentoonstelling over de psychiatrie van toen en nu. Een aardige mevrouw gaf ons een rondleiding. Als eerste kwamen we aan bij de isoleercellen. Dat was fijn! Ik kreeg de rillingen tot op ’t bot, ik kon haast de aanwezigheid van de mensen die er ooit in hadden gezeten voelen. We mochten zelf de isoleercel in en zodra de deur dicht zou gaan, zou je een bandje te horen krijgen om op deze manier te kunnen ervaren wat iemand meemaakt als hij/zij in de isoleercel opgesloten zit. Ik heb vriendelijk bedankt, stel je toch eens voor dat ze de deur niet meer open zouden doen!