blog 4

4. dec, 2015

 23 november 2015                                                       

 

Ieder mens heeft liefde nodig, maar kun je ook te veel liefde krijgen?

Dat geloof ik niet, echter zul je wel het verschil moeten leren kennen tussen goed en kwaad/fout. (ik zeg liever “niet zo handig”) 

Je zou zeggen dat alleen jongeren uit probleemgezinnen zich laten beïnvloeden door de IS. 

Hoe zou het dan hebben kunnen gebeuren dat een jongen als Samy Amimour zichzelf heeft opgeblazen onder invloed van IS? 

Samy was een rustige jongen. Hij woonde als kind in een nette buurt van Parijs en kwam uit een verwesterd gezin. Samy maakte zijn school af en werd buschauffeur. Hij ging zich op 19 jarige leeftijd afzetten tegen zijn ouders.  

Ik begrijp dat wel. Misschien heeft hij zijn hele leven te horen gekregen hoe goed hij was.  Als er altijd maar gezegd wordt dat je zo lief bent, terwijl je juist een stoere jongen wil zijn, vind ik het heel normaal dat het eens gaat botsen en je gaat afkeren, zeker tegenover je ouders. 

Zeker weten doe ik dat natuurlijk niet, maar ik kan me wel indenken dat het ongeveer zo gegaan moet zijn: 

Samy is ergens rond z’n negentiende in contact gekomen met de IS. Deze mensen intrigeerden hem. Deze mensen waren stoer, deze mensen stonden ergens voor! Deze mensen hebben op Samy in zitten praten en hem laten inzien dat hij zelf niet zo belangrijk was, maar dat hij zichzelf wel belangrijk zou kunnen maken. Hij moest maar eens gaan bidden. Dit deed hij in het begin stiekem, omdat hij misschien diep van binnen wist dat zijn ouders het niet zouden goedkeuren. Doordat Samy ontzettend beïnvloedbaar is, omdat hij nooit voor zichzelf op heeft hoeven komen en nooit voor zichzelf heeft leren denken. Hij raakt steeds meer verstrengeld in het wel en wee van de IS. Hij gaat zelfs geloven dat het “goed” is waar hij mee bezig is. Samy gaat een djellaba dragen en laat een sikje staan. Hij kijkt vaak naar het internet en is helemaal in de ban van de radicale predikers. Samy vertrekt in 2012 naar Syrië. Hij komt nog 1 x naar Parijs om “onschuldige” mensen te vermoorden in concertzaal Le Bataclon. Daar blaast hij zichzelf op 28 jarige leeftijd op, in naam van Allah! Hij geloofde waarschijnlijk oprecht dat wat hij deed goed was, dat hij werkelijk handelde vanuit liefde. 

Uit dit verhaal van Samy Amimour kun je opmaken dat hij uit liefde handelde. Zijn liefde was zo groot dat hij zelfs wilde sterven voor zijn God! Hij zal er zelfs niets fouts in hebben gezien, na zoveel jaren lang te zijn gehersenspoeld! 

Het is daarom o zo belangrijk om altijd kritisch te zijn tegenover jezelf en jezelf altijd af te blijven vragen: Waarom doe je de dingen zoals je ze doet? Waar sta je voor. 

Is het goed dat Nederlandse bommenwerpers hun bommen op Irak laten vallen? Zijn diegene die deze bommen werpen niet even liefdeloos/vol bezig als de IS? Ook hierbij vallen “onschuldige” slachtoffers. 

Iedereen kan zich wel zo afgeven op de IS, maar wie beslist er wat goed of fout is? Laat je jezelf beïnvloeden door wat er in de wereld gebeurt, of blijf je voor jezelf denken en handelen? 

Wat ik van dit alles vind? 

Mensen zijn nou eenmaal kuddedieren, daar is niets mis mee, maar probeer wel altijd voor jezelf te blijven denken en accepteer de mening van een ander, in liefde. 

En blijf vooral in gesprek, je hoeft het niet altijd met iedereen eens te zijn, maar je kunt wel elkaars mening respecteren. 

Als je dan toch zo nodig oorlogje wilt spelen, ga dan lekker paintballen of iets dergelijks! 

Zolang jij er zelf als individu van overtuigd bent dat je, uit liefde handelt, wie zijn wij, de overige mensen, dan om daar over te oordelen…. 

Om met een stelling van de onlangs overleden Herman van Loenhout, beter bekend als Armand af te sluiten: 

“Neem het leven niet te serieus, je overleeft het toch niet.”

 

Bronvermelding:

N.a.v een artikel van Aleid Truijdens. Volkskrant za 21 november 2015