Blog 8

28. dec, 2015

 

Eigenlijk ben ik niet iemand van de verwachtingen. Het jaar 2015 was anders. Ik werd 50 jaar! Dit wilde ik heel graag vieren met alle mensen die op de één of andere manier iets voor me betekent hebben in mijn leven. Dit waren er nogal wat. Eigenlijk had ik zitten wachten op een verrassingsfeestje, maar toen ik drie weken voordat ik 50 werd in de gaten had dat dit er niet aan zat te komen ben ik zelf maar gaan organiseren. Ik heb een schriftje ter hand genomen en daar al mijn wensen in vermeld. Inclusief de uitnodigingen. Ik had zelf al heel wat uitnodigingen verstuurd en eigenlijk was alles al geregeld. Alleen was ik bang dat het geheel niet allemaal in mijn flatje zou passen. Het zou wel een doorlopend iets worden, met muziek. De hapjes en de drankjes mochten de gasten zelf meenemen, i.p.v. cadeaus.

Aangezien ik met mijn verkering een week voor een schrijfretraite naar een klooster ging, waar het de bedoeling was om mijn boek af te schrijven, had ik het schriftje met mijn wensen aan mijn jongste dochter gegeven. Zij doet de opleiding media entertainment management, dus ik dacht dat ik het wel aan de juiste persoon gegeven had. Ook had ik voor de gein Paul de Leeuw een uitnodiging gestuurd. Tja, waarom niet, wie niet probeert…..

 

Maar goed, mijn dochter kwam al snel om te zeggen dat wat ik allemaal in dat schriftje had staan niet haalbaar was. Terwijl ik haar toch duidelijk gezegd had, dat het niet perse zo hoefde, maar dat ik het wel leuk zou vinden als er iets gedaan werd.

 

Ik met mijn geliefde naar het klooster. Daar ging alles een beetje mis. Veel heb ik er geschreven, heel veel, maar het had allemaal niets met mijn boek te maken. Er waren vele workshops waaraan we mee konden doen en ik vond alles leuk en wilde overal van proeven. Hetgeen waar ik voor kwam, een gesprek met een redacteur/uitgever is er niet van gekomen, helaas. Een woensdag, oudejaarsdag heeft mijn pa me opgehaald, na een telefoontje van mijn verkering, omdat ik niet meer sliep en niet meer voor rede vatbaar was. (waar ik overigens zelf geen weet van had). Ik belandde op de gesloten afdeling van het GGZ. Mijn verjaardag vierde ik alleen in de isoleer. Teleurstelling één: geen 50-jarig feest.

 

Verder had ik verwacht dat ik in het jaar 2015 wel een vaste baan zou krijgen. Gewoon wat meer inkomen, zodat ik ook eens wat ruimer zou zitten. Ik zou mijn rijbewijs gaan halen en op vakantie gaan naar een ver land. Het liefst Nieuw Zeeland, zodat ik mijn familie daar gelijk kon bezoeken. Mijn neef uit Zweden en familie had ik dit jaar ook allemaal graag persoonlijk een dikke knuf gegeven. Allemaal teleurstellingen, die niet uitgekomen zijn.

 

In juni/juli of ergens in augustus ging het weer niet goed met me. Mijn verkering zat in Frankrijk en ik was voor mijn rust en om weer verder te werken aan mijn boek in zijn huis getrokken. Helaas werd mijn rust daar danig verstoord. Door gedachten die ik had, ik woonde mezelf weer uit, was dodelijk vermoeid. Ook deden zich dingen voor, waarvan ik weet dat ze gebeurd zijn, maar ik niet weet of mijn waarneming echt was. Bijvoorbeeld die keer dat er iemand van een energiebedrijf mij drie vragen wilde stellen, ik kapte dit al snel af, tenslotte woonde ik daar niet eens. De man liet mij zijn identiteitsbewijs zien en ik zag de naam Yous Souf, eronder stond Sherlock Holmes. Dat vond ik vreemd, maar goed het stond er…. Ik zei hem dat ie op mijn psychiater leek, en toen zei hij ineens dat hij op een bekende acteur leek. Ik wist niet wie hij bedoelde. Later bedacht ik me dat dit Ali B moest zijn. En tot op de dag van vandaag twijfel ik nog steeds of hij het zelf is geweest. Waarom ik twijfel? Omdat Ali volgens mij een eind langer is dan de persoon die daar voor me stond. Wel vroeg ik hem nog op de koffie, maar dat sloeg hij af.

 

In dat huis van mijn geliefde, had ik het gevoel alsof ik in een film speelde. Het was al raar toen ik bij hem thuis kwam, de deur stond open, het slotje was geforceerd, maar de haak van de deur was wel naar beneden geklikt, zodat de deur niet dicht zou vallen. Even een rondje door het huis gemaakt, maar er bleek niets verdwenen te zijn. Ik luisterde veel naar radio 100% NL. Door de liedjes die ik hoorde, wist ik wat voor scene ik moest spelen. Zo heb ik eens ’s nachts door de straten gerend, gedanst en gezongen. En eens zat ik ineens met mijn blote tieten in het bovenraam, niet dat ik wilde springen of wat dan ook. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik door de keukendeur zou springen, maar dat had ik ooit al eens gedaan in een ver verleden, daar had ik geen zin meer in. Dus ben ik maar terug naar boven gegaan om te horen wat ik dan moest doen. Dit werd dus het raam van het kleine kamertje. Bewoners kwamen eromheen staan, politie werd ingeschakeld en later kwam de crisisdienst van het GGZ nog even kijken. Ik vertelde ze dat ik droomde dat ik in het verzet zat en dat ik een brandlucht had geroken, ik was in paniek geraakt en daarom in mijn nakie uit het raam gaan hangen. De crisisdienst is weer weggegaan.

 

Later met mijn lieve vriendin uit Oud Beijerland, zij kwam bij me op bezoek en ik wilde uit eten. Dat was goed, zij reed de auto, daar waar ik naar toe wilde. Ik wilde in eerste instantie bij de Kuip in de buurt, maar besloot later om naar het Wokrestaurant op het Liesveld viaduct in Vlaardingen te gaan. Toen we daar binnen stapten, zag ik Jackie Chan staan. Ik ging gelijk naar hem toe en hij vroeg mijn vriendin en mij mee te komen naar de keuken. Ik zei dat ik eerst even iets wilde drinken. Daarna zijn we gaan wokken. Jackie bleef erop hameren dat we nog niet naar huis moesten gaan, toen we aanstalten maakten. Toch zijn we weggegaan. Ik vraag mezelf nog steeds af, wat we in de keuken zouden moeten doen, of wie er daarbinnen zat. Mijn vader zei later dat er een filmploeg uit Hong Kong in Vlaardingen was. Zou het dan toch Jackie geweest zijn?

 

Ik werd gek van mijn eigen gedachten, de radio en alle geluiden die ik om me heen hoorde. Ik wilde rust, wilde naar mijn verkering in Frankrijk en heb hem gevraagd wat ik moest doen. Hij vertelde me dat ik gewoon thuis moest blijven, schrijven en rusten. Op een zondag heb ik hem gevraagd of hij alsjeblieft naar huis wilde komen. Oké, dan moest ik wel zorgen dat ik uit zijn huis naar mijn eigen huis zou gaan, hij zou vrijdag of zaterdag terugkomen. Mijn pa heeft mij met al mijn spullen die ik in de loop van de drie weken dat ik weggeweest was thuisgebracht en daar begon het wachten op mijn geliefde. De zondag ging over in de loop van de maandag kreeg ik een sms’je van mijn geliefde dat hij in de trein naar huis zat. De volgende dag moest ik naar mijn psychiater en mijn geliefde is met mij mee gegaan. Gelukkig hebben we het samen op kunnen lossen en hoefde ik niet te worden opgenomen.

 

Alles werd weer een beetje rustiger.

 

Ik kwam weer regelmatig bij buurtcentrum de Hooftzaak en had zo mijn dingetjes te doen. Nog steeds bezig met mijn boek en af en toe eens een uitstapje naar de psych , waar ik overigens op een keer Bart Chabot tegenkwam. Ook hieraan heb ik getwijfeld of hij het wel was. Toen ik er op een gegeven moment naar vroeg aan mijn psych, antwoordde hij: “Jij weet best wel wie dat was.” Dus toch!

 

Maar goed, mijn droom was voor dit jaar in duigen gevallen! 50-jarig feestje, meer inkomen, boek af en uitgegeven, rijlessen, autootje, vakantie, weerzien met verre familieleden….. ook wel erg veel wensen om in één jaar tijd te willen.

 

Begin december werd ik weer een beetje paranoia, tenminste zo moet het voor mijn omgeving hebben geleken. Ik was ervan overtuigd dat er een feestje voor me gegeven zou worden. Maar goed, zolang niemand mij vraagt hier of daar naar toe te komen, ga ik dat ook maar niet meer doen.

 

Ook waren er naar mijn idee een heel blik figuranten opengetrokken, inclusief dubbelgangers van mensen die ik kende. Een heleboel mensen zeiden mij spontaan gedag, alsof ik ze al jarenlang ken, terwijl ik zeker weet dat ik sommigen van hen nog nooit gezien had. Ik bleef er rustig onder, maar werd er doodmoe van, al wat ik om me heen zag en hoorde gebeuren. Niet eens omdat het gebeurde, maar omdat ik niet weet waarom het gebeurde!

 

Gelukkig kan ik bij mijn lief lekker bijkomen van de chaotische weken die ik heb gehad. Hij is zo lief, hij wil nu een feestje voor me organiseren. Nou voor mij hoeft dat feestje niet meer, tenzij het echt een verrassingsfeestje is en ik niet weer zelf voor e.e.a. moet zorgen, zoals bijvoorbeeld het aanleveren van de adressen.

 

Dus feestje hebben we nu maar afgeschaft, toch wel jammer, maar goed….

 

Nu zijn we van plan om op vakantie te gaan in maart pas, want ik ga in januari beginnen met een cursus. En weet je eigenlijk heb ik in die vakantie ook al helemaal geen zin meer…. Gewoon omdat ik een lui wijf ben en niet voor mezelf iets wil organiseren… Eigenlijk ben ik best heel tevreden met mijn leventje!

 

En verwachtingen of wensen voor het nieuwe jaar? Daar doe ik niet meer aan! Ik geniet gewoon van de dag die komen gaat en voor de rest zien we wel weer!