Blog 9

4. jan, 2016

Een theaterprogramma waar mensen hun eigen echt gebeurde verhaal mogen vertellen. Aan de hand van een bepaald thema, dat dan weer wel… Zo´n anderhalf jaar geleden ben ik erachter gekomen dat dit bestond. In september of oktober 2014 ben ik met broerlief sfeer gaan proeven. Wij op een zondagmiddag naar de Toomler te Amsterdam. We vonden het beiden geweldig.  Ik was zo enthousiast dat ik ook wilde! Het thema voor januari 2015 sprak me wel aan. ´Gevangen´, wat ik precies zou gaan vertellen wist ik nog niet. Ik heb immers zoveel manieren van gevangenschap meegemaakt, te denken aan gevangen in mijn eigen lijf, gevangen in mijn huwelijk, gevangen in mijn ziekte. Kortom genoeg om over te vertellen en met behulp van de redactie zou ik er best wel uitkomen. Helaas werd ik oudejaarsavond opgenomen in de psychiatrie. Gevangen in de isoleercel, wel zo toepasselijk…

Maar goed, dat werd ´m dus niet. Ik ben de thema´s van Echt Gebeurd blijven volgen en vorige maand was het thema ´aan tafel´, ik heb mezelf per email opgegeven en werd vrij snel daarna gebeld door iemand van de redactie, laten we haar Roos noemen. Ik hoorde een lichte trilling in Roos' stem, zenuwachtig? Ik had dat naar mijn mening zelf moeten zijn, oké naarmate het gesprek vorderde kwam ik dan ook niet meer uit mijn woorden. Maar goed, ze vertelde me dat mijn verhalen (ik had er twee) meer anekdotes waren en niet geschikt waren voor dit thema, omdat het de bedoeling is dat er toch ook wel iets van een boodschap in naar voren komt . Misschien dat ik een beter met het thema van volgende keer mee zou kunnen doen: ‘In het heetst van de strijd’, maar wat zou ik daar nou over moeten vertellen? In het heetst van de strijd, ben ik zo iemand die altijd opgeeft.

Als ik later na zit te denken over dit thema, besef ik dat ik hier juist wel iets over kan vertellen! Heel veel eigenlijk. Mijn boodschap zou zijn: ´Volg je passie en blijf vooral jezelf´ En ik denk, zal ik mezelf opgeven voor deze middag?

Zelf heb ik het idee dat ik als iets moeilijk wordt, dat ik de handdoek in de ring gooi, ja bij wijze van spreken dan hè… ik doe de dingen ook altijd af met van die onnozele grapjes, zoals hiervoor…

Ik sprak van de week mijn lieve zusje en zij vertelde me: “Jij geeft nooit op, jij kan zelf heel goed je grenzen aangeven, dat is wat je altijd gedaan hebt.” Ik heb het stoppen van mijn opleiding voor ervaringsdeskundige en het aangeven aan mijn ex dat ik even niet meer voor de kinderen kon zorgen en zo zijn er nog wel heel wat dingen te verzinnen, zelf altijd ervaren als falen. Nu besef ik dat falen m.i. een eigen maatschappelijk opgelegd oordeel is dat ontstaat vanuit een innerlijk conflict. Dus eigenlijk bestaat falen niet. Je kunt alleen constateren dat je iets op dat moment niet of nooit zal kunnen.

Ik weet nu, dat wanneer ik echt heel graag iets wil, dat ik dat dan ook doe. Tenzij ik weer eens gevangen zit in mijn lijf, mijn ziekte of de psychiatrie. Mijn grenzen aangeven, ja ik geloof dat ik dat steeds beter leer. Ik heb me dan ook maar voorgenomen om mezelf niet op te geven voor dit thema van Echt Gebeurd. De dag daarop ga ik naar een cursus, deze wordt  ’s avonds gegeven en ik wil dit echt heel graag gaan doen. Als ik naar voorstelling van Echt Gebeurd zou gaan kan ik die cursus wel vergeten, gewoon omdat me dat dan te veel wordt. De cursus bestaat uit tien bijeenkomsten en ik ben van plan om deze cursus in het geheel af te maken. Daar zal ik dan wel een aantal andere bezigheden voor moeten laten, maar dat is het me meer dan waard. Mocht de cursus toch niets voor me zijn, waar ik overigens niet van uit ga, kan ik er altijd nog mee stoppen. En in de Toomler zal ik best nog wel eens komen..... ooit!