Blog

9. feb, 2016

 

Mijn leven lang heb ik mezelf ‘anders’ gevoeld. Niet elk moment van de dag en vaak ook niet, maar op het moment dat ik in contact was met groepen, stak dit gevoel al snel de kop op.

Mijn eerste contact met een groep verloopt eigenlijk altijd wel goed, maar ga ik bepaalde groepen vaker ontmoeten, dan gaat mij dit tegenstaan en in de loop der tijd voel ik mezelf uiterst ongemakkelijk.

Met één op één contacten heb ik daar dan weer geen last van, tenzij mensen van mij gaan verwachten dat ik ze regelmatig ga zien. Dan is het contact snel over.

Ik heb mezelf regelmatig afgevraagd, waar dit vandaan komt.

Mijn verschillende conclusies die ik hier omtrent de afgelopen jaren heb getrokken zijn:

  • Ik vond mezelf nooit belangrijk genoeg

  • Ik had vaak het gevoel dat er niet naar mij geluisterd werd

  • Ik heb altijd het gevoel gehad, dat wat ik te vertellen had niet interessant was

  • Ik heb nooit vragen durven stellen, omdat ik mezelf dan maar dom vond

  • Heel vaak werd/wordt er geroddeld in groepen over andere mensen, wat ik altijd verschrikkelijk heb gevonden

  • Ook vind ik het heel moeilijk als mij gevraagd wordt hoe het met een bepaalde persoon gaat, om daar een antwoord op te geven. Ik ben dan altijd bang dat ik dingen vertel, zoals ik ze zie, maar dat de desbetreffende  persoon er heel anders in staat en dat er dan een heel verkeerd beeld ontstaat. Wat overigens jammer genoeg toch maar al te vaak voorkomt.

Verder ben ik er achter gekomen dat ik een ontzettende allergie heb voor ‘verplichtingen’ en ‘verwachtingen’ en terugkerende activiteiten, zoals verjaardagen en feestdagen. Als je tot wat voor een groep dan ook behoor, komen daar over het algemeen automatisch bepaalde terugkerende verplichtingen aan de orde. (denk bijv. alleen maar aan wekelijks sporten). Het gaat niet eens zozeer om dat andere mensen of instanties mij verplichtingen opleggen. Nee als ik ergens aan begin, vind ik zelf dat ik aan een aantal verplichtingen moet voldoen, waar ik in een later stadium dan weer ontzettend tegenop zie.

En dat vind ik raar van mezelf.

Allemaal heel dubbel, maar om het maar kort te houden:

Ik raak op een gegeven moment verward, zodra ik deel ga uitmaken van een groep: of dit nou school, iets van een sportgroep, opleiding, kerk of wat dan ook is, maakt niet uit…

Ik heb een hoop lieve mensen om me heen, maar laat mij mijn dingen alsjeblieft doen op mijn manier, want dan alleen kan ik gelukkig zijn!

Ik was een eenling, nu ben ik gewoon mezelf!